PPweek 18 omslag Willem Claassen

Lethargie

Een debuut is een raar fenomeen. Als schrijver kun je niet zonder, maar niet zelden willen auteurs later eigenlijk liever niet meer worden herinnerd aan hun eerste werk. Jeroen Brouwers vond zelfs dat zijn debuut beter niet had kunnen verschijnen, en hij is niet de enige auteur die zo hard over zijn eerste roman oordeelt. Hoe zal Willem Claassen later op zijn debuut terugkijken?

In Park vertelt hij het verhaal van Willem, een man van rond de dertig die na het verbreken van zijn relatie tijdelijk zijn intrek neemt in een huisje in een recreatiepark, dat eigendom is van zijn vriend Tim, die naar Thailand is vertrokken. Willem lijdt aan lethargie; hij onderneemt weinig, is in weinig geïnteresseerd, vult de tijd buiten zijn werk in met voor de buis hangen en films kijken, en heeft sporadisch contact met zijn weinige vrienden. Ook met zijn ouders en broer onderhoudt hij niet bepaald een warme band. Na verloop van tijd krijgt hij een nieuwe vriendin, Emine, een collega van zijn werk, maar zij zet er na niet al te lange tijd alweer een punt achter.
Intussen staat het huis in het park te koop en zoals hij aan alles twijfelt, kan Willem maar niet beslissen of hij wil kopen of iets anders moet gaan huren. Uiteindelijk gaat hij een maand op vakantie naar Thailand, alwaar hij ook maar met moeite iets onderneemt. Toch lijkt er iets van de lethargie doorbroken te worden als hij vlak voor de terugvlucht een paar dagen op eigen houtje op pad gaat. Na thuiskomst huurt hij zowaar een andere bovenwoning voor zichzelf.

En toen en toen en toen
Overtuigend zet Willem Claassen de lethargische Willem neer. De verveling en landerigheid slaan zelfs op de lezer over. Je zou elke schrijver een verpletterend debuut toewensen waarover niets dan goeds te vertellen valt. Maar eerlijk gezegd is Park een behoorlijk saai boek. Ook als er in een roman weinig gebeurt, kan dat soms heel boeiende literatuur opleveren – de verstilde werken van Robbert Welagen zijn daar een mooi voorbeeld van. Maar helaas is dat hier niet het geval. Ook thematiek, stijl en taalgebruik zijn niet sprankelend. In een ‘en toen en toen en toen’-verteltrant kabbelt het verhaal van de ene scène naar de andere; scènes die vaak weinig toevoegen en uitdoven als een nachtkaars. Zelfs de observaties die zich prima zouden kunnen lenen voor een mooie scène, eindigen daardoor in… tja, in niets eigenlijk.
Dit levert een boek op dat vol zit met passages zoals deze:

‘Ik las een hoofdstuk en nog een hoofdstuk. Er reed een auto voorbij. Ik zette de tv aan, dronk een glas water en zette de tv weer uit. Ik ging naar de vijvers. Er vloog een libelle over het water. Ik zag ook vliegjes. Hoe langer ik keek, hoe meer ik er zag. ’s Middags at ik weer brood en maakte opnieuw meteen het bord schoon. Ik zette muziek op. (…) Ik las weer in het boek, maar het ging me vervelen. Ik keek naar buiten. De bloembak waar ik bijna over gestruikeld was, stond op z’n zij. Ik zette hem recht en ging weer naar binnen.’

Zo kan een boek van slechts 240 pagina’s toch heel lang duren.

Willem Claassen, Park
paperback, 240 blz, € 17,90
De Bezige Bij, ISBN 978 90 234 6978 0


Vivian de Gier is schrijver, journalist, redacteur en schrijfcoach. Onder de naam A•Quattro•Mani maakt ze met Marc Brester recensies, literaire interviews en (reis)reportages door heel Europa, in tekst én beeld. Ook schrijven ze korte verhalen, novellen en biografieën. Lees meer artikelen van haar hand.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s