Onvermogen

Mannen
Mannen. Wat valt er nog over ze te zeggen. Te schrijven. Gewillige slapjanussen zijn het, mislukkingen, angstige neuroten, niet gewapend tegen het leven van alledag. En zit het dan een keertje mee, weten ze het ogenblik op grandioze wijze teniet te doen. Kortom, beklagenswaardige wezens. En in de verhalenbundel Vrouwen en ik eerst van Daniël Dee (1975), die hiermee als prozaïst debuteert, vergaat het manlief niet veel beter. Weinig gelukkig rolt hij (of is het het?) onhandig door het leven. Toegegeven, het zit ze ook niet altijd mee. Je moet er bijvoorbeeld toch niet aan denken dat je na de daad telkens kilo’s aankomt, een depressieve kat je een dringend verzoek tot euthanasie doet, of dat je na een parachutesprong ondersteboven in een boom blijft hangen. Nee, daar moet je niet aan denken. Maar gelukkig, daar is ze, als altijd op het juiste moment: de vrouw, de engel, de geliefde die alles wat dragelijker maakt. Althans: soms.

Vrouwen
Daniël Dee debuteerde in 2002 met de gedichtenbundel 3D, schetsjes van onvermogen en publiceerde ook de bundelsVierendeel, Koffiedik zingen en Monsterproof, bundels die stuk voor stuk goed werden ontvangen. Dan je ook maar bevinden op de gladde paden van het proza, moet hij gedacht hebben. Met bevreemdende verhalen met verrassende wendingen, trieste vertellingen, dan weer afschrikwekkend, maar vaker, verhalen die een gevoel van medelijden met het hoofdpersonage oproepen. Zo is er het verhaal van de man wie tijdens een vakantie op de Canarische eilanden de Duitse familie Gressmann achtervolgt, zich vergaapt aan het gezinsleven, en even later met de vrouw des huizes naakt in het glanzende maanlicht zwemt om het vervolgens, natuurlijk, grondig te verpesten. Of de moegestreden ‘ik’ die zijn vriendin niet meer verdragen kan, op vakantie met haar gaat waar ze besluiten dat kinderen de oplossing zijn. Of de ‘ik’ die denkt dat het nu eens anders zal gaan, die ‘na een paar weken van gerommel’ besluit de relatie een kans te geven, zich uitslooft in de keuken om even later per telefoon te horen: ‘…ik kan het niet. Ik blijf maar malen. Die valse start van ons heeft het eigenlijk al verpest.’

Verschillend van niveau
Dat er een aantal verhalen in de bundel staat die de lezer met een bevredigd gevoel achterlaat staat buiten kijf. Dat zijn veelal de enigszins absurdistische verhalen: het verhaal over de uitdijende vrijer, de pratende kat, of de monoloog van het wezen dat maar geen afscheid kan nemen van die dode geliefde; doodsbang, telkens wanneer de deurbel gaat. Deze verhalen bezitten een kracht, een boeiend gegeven, een verrassende wending waar de andere verhalen in de bundel dit missen. Niemendalletjes vullen net iets te vaak de pagina’s. Verhalen over mislukte relaties of een ongemakkelijke onenightstand glijden aan je voorbij zonder iets los te stoten. Een verhaal dat zeker en vast iets los stoot is getiteld ‘De schuur’. Hierin wordt het meisje Shirley in een boerenschuur verkracht door een groepje pubers. Het ruwe verkrachtingsverhaal verschilt in zoverre van de andere verhalen dat hier de mannen, de jongens, de macht over het meisje hebben, terwijl in de andere verhalen de vrouwen of de situatie, de macht over de man hebben. Mislukkelingen zijn het stuk voor stuk, uiteraard, maar met dat verschil dat je voor deze mislukkelingen absoluut geen enkele vorm van mededogen kunt opbrengen.

Daniël Dee, Vrouwen en ik eerst
paperback, 152 blz, € 16,90
Passage, ISBN 978 90 545 2243 9


Vincent Terlouw

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s