Anarcho-sciencefictionhorrosatire

Borms, kapitein van een middelgroot vrachtschip genaamd ‘Rex’, onder auspiciën van de Republiek Vlaanderen (gesticht door nationalisten), deelstaat van het Heilige Roomse Rijk, koerst aan op het einde van het heelal. Aan boord een bonte verzameling bemanning en een ziekenboeg onder Vaticaans bestuur wiens patiënten een ‘vreemd nachtelijk gehuil en geurhinder’ produceren.

Daar een verhaal niets zonder vrouw is is er luitenant Laplasse, niet zomaar een vrouw maar de enige echte vrouw; de anderen zijn lesbisch of onvruchtbaar. Om de lange reis draaglijk te maken zal er een tussenstop worden gemaakt op de planeet Vulva, daar waar hoeren, een bruin café, een frituur en vele lunaparken het landschap bepalen. Het paapse volk wil dit voorkomen en als pater Moens aan de vlaggenstok met de Vlaamse kleuren wordt gespietst (waar wilde hij Borms over inlichten?) treedt er een verhaal in werking dat doet denken aan een dominospektakel. Het raast zonder mededogen over de lezer heen.

Lef, lol, zelfspot
Andy Fierens en Michaël Brijs vormen het duo dat deze, naar eigen zeggen, ‘anarcho-sciencefictionhorrosatire’ het licht heeft (durven) doen laten zien. Voor Brijs (performer en frontman) is dit zijn debuut. Fierens publiceerde eerder bij de bundel Grote smerige vlinder vol gedichten welke een ‘pleidooi voor lef, lol en zelfspot’ bepleiten. Diezelfde drie-eenheid kan op Astronaut van Oranje losgelaten worden. Lef om een verhaal te schrijven waar nauwelijks een touw aan vast te knopen is, lol omdat het schrijfplezier dat ze samen moeten hebben gekend er vanaf spat, en zelfspot daar Vlaanderen (en Nederland) in clichés en af en toe venijnige puntjes ervan langs krijgt. Al is het niet enkel hun geboorteland dat op de hak genomen wordt: met name de katholieke kerk moet het ontgelden. Na jaren waarin katholiek en kindermisbruik niet slechts een alliteratie is, moet er ook op de ‘Rex’ worden gevochten om een groep kinderen uit Vaticaanse handen te bevrijden.

Vurende vagina
Het moge duidelijk zijn dat een gedegen samenvatting van het verhaal geven onbegonnen werk is. Zoveel verschillende verhaallijnen lopen door elkaar waarbij de ene absurditeit over de andere tuimelt. Een van de meest bizarre: Borms en Laplasse zijn gevangen genomen en pater Degrelle zal de duivels die in haar schoot gekropen zijn (Borms wacht een gruwelijke ontmanteling van zijn vlees) uitdrijven door haar ‘uterus’ te verwijderen. Op het moment dat hij zijn hand in haar schede stopt knijpt zij haar bekken zo hard samen dat vader Degrelle zijn hand verliest. Vervolgens schiet Laplasse zijn afgerukte hand als een kanonskogel uit haar vagina. En zo staat het boek vol met bizarre ingevingen waar de twee schrijvers vast en zeker hard met elkaar om hebben moeten lachen. En toegegeven: het is moeilijk niet te lachen om zoveel krankzinnigheid. Maar levert het ook een goed boek op? Nee, op de meeste momenten is het te puberaal, te flauw om het werkelijk serieus te nemen en op zoek te gaan naar iets meer dan grinniken om een vurende vagina. Jammer, want bij tijd en wijle proef je toch een vleugje maatschappijkritiek, verontwaardiging over de huidige stand van zaken. Deze verbolgenheid iets minder snel de kop indrukken had niet misstaan.

Andy Fierens en Michaël Brijs, Astronaut van Oranje. Een Vlaams epos
paperback, 264 blz, € 18,90
De Bezige Bij, ISBN 978 90 234 7751 8


Vincent Terlouw

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s