Stacey – een portret

Heel mijn leven dacht ik dat MTV nep was – een karikatuur van een karikatuur van Amerika. Ik was ervan overtuigd dat Jersey Shore, Teen Mom en My Sweet Sixteen kundig geënsceneerde schrikbeelden waren waar je naar keek zoals je naar porno keek: met de geruststellende gedachte dat het in het echt niet zo ging. Altijd hield ik de hoop dat er in het normale leven niet zoveel ruimte was voor de narcistische hysterie die veel MTV-programma’s van kijkcijfers en succes verzekerde.
Toen ik Stees ontmoette, wist ik dat alles mogelijk was. Alles was echt.

‘Babe! Hi!’
Het bandje was net begonnen aan de soundcheck. Hoewel niemand leek te weten hoe de gitaarversterker werkte, kwam haar stem met gemak boven de jengelende akkoorden uit. We stonden zo’n twintig meter van elkaar verwijderd, maar ze was niet te missen; ze zwaaide hoog en langzaam, als in een openingsscène.
Stacey.
Ik begon te lopen. Normaal was dit het parkeerterrein van de buurtsuper, maar vandaag deed het dienst als feestplein. Waar ik stond, stond op woensdag de kaas- en op zaterdag de visboer. Waar Stacey stond, waren de invalideplekken. Tussen ons in: zomerjurken, zomerblousen, mensen met grote zonnebrillen en biertjes en roséetjes en witte wijntjes, want iets anders werd er niet geschonken.
Het was één uur. Het rook naar patat. Stacey wierp me kushandjes toe.
Ik raakte altijd een beetje in de war als ik me in een situatie als deze bevond, waarin de een op weg was naar de ander en je elkaar al wel had gezien maar je ook niet eeuwig kon blijven zwaaien en lachen. Wat was de bedoeling?
Eigenlijk had ik Stacey nog helemaal niet ontmoet, niet echt tenminste. Ze had me toegevoegd op Facebook omdat we één gemeenschappelijke vriend hadden – haar vriend. Via Facebook maakte ik kennis met haar vele passief-agressieve statusupdates: de ene keer een woeste videoclip van Rihanna, dan weer een inspirerende quote van Oprah Winfrey, zoals: ‘Turn your wounds into wisdom’. Ook chatte ze nogal veel, voornamelijk over hoe gelukkig zij en haar vriend met elkaar waren. Vandaag zouden we elkaar dan eindelijk buiten het virtuele treffen.
Girl!’ Aan haar open armen hingen gouden armbanden. ‘Finally!’ Ze zoende me drie keer in de lucht. ‘Het is zo fijn je eindelijk te ontmoeten! Het voelt alsof we elkaar al jaren kennen, right? Ja toch?’
Ik knikte, zij stak een sigaret op. Ik bedacht me dat ik een drankje had moeten scoren, onderweg.

Stees was een beetje een klodder om te zien. Haar witte broek eindigde op het breedste punt van haar lichaam, het shirtje dat ze droeg was van de verkeerde synthetische stof en kroop vanaf de onderkant omhoog. Op die manier onthulde het een niet al te schattig buikje. Haar tieten leken enorm in dat shirtje, dat wel.
Terwijl zij praatte – over hoe ze eigenlijk niet van dit soort feesten hield, de band verschrikkelijk vond en zo naar dezemeeting had uitgezien – fantaseerde ik over hoe ik een vinger in het plukje vel zou steken dat tussen het polyester spaghettibandje en haar armflap uitstak. Het leek me sensueler dan knijpen in een nepborst. Tussen het publiek zocht ik Joa, die ik niet meer had gezien sinds hij met Stees ging. Hij moest toch met enige regelmaat zijn vinger in een plukje vel steken.
Stacey zuchtte, haar shirtje rolde nog een stukje verder op. ‘Ik heb zoveel over je gehoord.’
‘O ja?’ zei ik. ‘Vertel.’ Ik betwijfelde het. Had ze echt zoveel over me gehoord, dan hadden we hier niet gestaan. Dan had ze geweten dat ik geen enkele partij vormde, en hoefde ze me ook niet veilig te stellen door een vriendschap met me aan te gaan.
Ze blies heel nonchalant de rook langs me heen. ‘Jullie hebben toch ook iets gehad, vroeger?’
Ik glimlachte, maar niet te breed. ‘Ben je gek. Het was meer een lichamelijk iets.’
Stacey knikte en vertrapte de sigaret onder haar hak. Naast patat rook ik nu ook hamburger en mayonaise. Ze stond erop een drankje voor me te halen. Heupwiegend verdween ze tussen het dansende publiek – het moment waarop de soundcheck was overgegaan in het echte werk, hadden we gemist.
Om mezelf een houding te geven, keek ik op mijn telefoon. Bovenaan mijn timeline stond een cartoon die ze zojuist had geplaatst. Twee vrouwen zaten tegen een lieflijk roze achtergrond aan de thee, in een tekstballon boven hen stond: ‘Did it hurt when you fell off the whore-tree and banged every guy on the way down?
Werktuiglijk drukte ik op de like-knop.

Een lichamelijk iets. Ik wist niet zeker waarom ik dat had gezegd – ergens moest ik hebben gevoeld dat dat het ultieme foute antwoord was. Ik had het nog kunnen neutraliseren, er een grapje van kunnen maken, of gewoon naar waarheid kunnen toevoegen dat Joa en ik op organische wijze waren uitgebloeid, zonder bloedvergieten of ander leed. Maar dat had ik niet gedaan.
Stacey kwam terug met een biertje en een roséetje.
‘Hé Stees,’ begon ik. ‘Waar is -’
Ze keek me aan en even zag ik alleen maar ijs.
‘Laat maar,’ zei ik. We klonken.
Toen hij een paar minuten later even gedag kwam zeggen, zoende ook Joa mij drie keer op de wangen. Zijn lippen raakten mijn huid en ik wist dat hij het vanavond nog wel zou krijgen. Did it hurt when I fell off the whore-tree…
Stees stak een nieuwe sigaret op.

Het probleem met Stacey was niet zozeer haar platvloerse voorkomen als wel haar neiging om alles op te blazen tot een Gigantisch Drama. Tussen alle ‘OH MY GOD’ en ‘I KNOW, RIGHT?’s door – ze sprak met zoveel Engels-Amerikaanse termen dat ik van lieverlee maar gewoon, you know, met haar meedeed – huisde een hysterie die niet authentiek was, maar aangeleerd: ten behoeve van aandacht vertoonde ze sociaal aangepast negatief gedrag. Natuurlijk zag ze zichzelf als een ‘lekker gek wijf’.
Ik wist zeker dat ze haar eigen leven bekeek als ware het een film, een soap op zijn minst. Misschien had ze zelfs een soundtrack op haar iPod gezet, met de muziek in de gewenste volgorde: beginnend met iets rustigs, dan veel ruimte voor drama – dat ene nummer van Mary J. Blige of een lekkere ballad van Beyoncé – gevolgd door het onvermijdelijkehappy end. Altijd zou ze afsluiten met een fade-out of een verstild beeld, ingezoomd op haar door mascara omlijnde ogen, haar stralende lach, (eventueel) hand in hand met haar luv – Joa, de sidekick.
Ja, Stacey leefde altijd toe naar de volgende cliffhanger. Ik vroeg me af wie ik in die film was; een toevallige passant misschien, of een bijrolletje, een dankbare figurant, wachtend op mijn eigen doorbraak. Waarom zat ik in het script?
Met haar sigaret wees ze ze aan: met die chick had ze ruzie en hij daar was echt een ass en die skank daar had haar een keer iets geflikt (wat, dat was a long story) dus daar had ze ook een fucking hekel aan. Je kon wel zeggen dat ze met iedereen bonje had want zo ging dat nog wel even door.
Ik kende de skank van gezicht, een rustig meisje met een charmant wipneusje. Ze zwaaide naar ons, Stacey zwaaide terug met de grote bewegingen die ze eerder al naar mij maakte. De rest van de mensen die ze me had aangewezen leek ons niet op te merken, maar misschien was dat onderdeel van het complot.
Ineens blies ze wat rook uit en boog ze een stukje naar mij toe. Op geheimzinnige toon zei ze: ‘Seriously, mensen zien liever dat het uit is tussen ons.’
‘Jeetje.’ Ik probeerde niet te hoesten. ‘Heftig, zeg.’
Wat een teleurstelling zou het voor Stees zijn als ze erachter zou komen dat het mensen niets kon schelen wat ze deed, met wie ze dat deed en waarom ze dat deed; dat de soap van haar leven een kijkdichtheid had van 0,01%; hoe moeilijk zou het te verkroppen zijn als mensen neutraal over haar en haar relatie dachten, of, erger nog, dat het haar gegund zou worden: een verschrikking, de aftiteling zou in beeld komen!

Even was ze weg en praatte ik met Joa. Ik zei dat hij een leuke vriendin had. Hij zei: ‘Ja’. Daarna was het een hele tijd stil en speelde het bandje liedjes die we allebei uit ons hoofd kenden maar niet meezongen. Joa’s schouders hingen; hij zag er helemaal niet gelukkig uit. ‘Waar denk je aan?’ vroeg hij.
Ik dacht aan die keer dat hij zijn piemel tussen mijn borsten had gestopt. Ook dacht ik aan het plukje vel tussen Stacey’s spaghettibandje en armflap. Ik antwoordde: ‘Nergens aan.’
We namen allebei een slok bier. Het duurde niet lang of Stees kwam weer bij ons terug. Ze parkeerde zichzelf voor Joa’s neus en kuste hem hard op de mond. Ze was een kop groter, wat hem een kop kleiner maakte.
‘Met wie stond je daarstraks nou te praten, baby? Ik wilde me voorstellen maar kwam er niet tussen,’ zei ze. Daarna lachte ze alsof het allemaal een grapje was, zodat haar baby ook niet kon zeggen dat ze niet zo achterlijk moest doen en dat hij zelf wel uitmaakte met wie hij praatte en of zij zich daar dan al dan niet aan hoefde voor te voorstellen.
Ik keek naar Stees’ harde glimlach, gouden armbanden en lange nagels – ze waren rood en nep. Alles rinkelde, maar het klopte nergens. My Sweet Sixteen was te laat, Teen Mom werd krap maar ze was zeker geschikt om op een dag mee te doen aan My Bride From Hell, wat, strikt genomen, ook op MTV uitgezonden had moeten worden.
Heel even keek Joa naar mij. De muziek zwol aan, ik zag pijn. Ineens wist ik heel duidelijk wat mijn rol hierin was.
‘Maar echt, Stees,’ begon ik. Ze draaide zich om; langzaam, verwachtingsvol, een close-upje. ‘Ik heb liever dat het uitgaat tussen jullie. Daar hoop ik, like, de hele dag al op. Ik gun het jullie echt niet.’

De wonden die de acrylnagels achterlieten op mijn wangen en voorhoofd heelden langzaam. Ik krabde ze open voor de spiegel en glimlachte naar mezelf, want ik wist dat ik het juiste had gedaan, het enige wat ik had kunnen doen. Ze had me ontvriend, maar ergens moest ze me dankbaar zijn. Nu had ze weer iets om over door het lint te gaan. Nu bestond ze weer. Ja, Stacey kon tevreden zijn, de soap van haar leven was gered. Ik hield een moment stil voor de fade-out, toen schakelde ik over op een andere zender.

Marijn Sikken (1990) won in 2011 zowel de jury- als de publieksprijs bij Write Now! Daarna kwam zij in contact met diverse uitgeverijen, maar ze besloot eerst in alle rust haar debuutroman te schrijven. Zij studeert eind dit jaar af aan de Schrijversvakschool en draagt met enige regelmaat voor.marijnsikken.wordpress.com 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s