Ongemakkelijk gevoel in de file

Martine staat in de file. Vanochtend is ze wakker geworden door het harde zoemen van de wekker. Even bleef ze liggen, besloot toen toch op te staan, smeerde boterhammen voor haar kinderen, een vluchtige kus en weg was ze. Straks op het werk zal ze haar vakantiekaart invullen.

Maar nu eerst de file. En de ogen van een man die door zijn achteruitkijkspiegel elk van haar bewegingen volgt. De ongemakkelijkheid. Een telefoonnummer geschreven op karton. Een zware mannenstem. Even later, de zon hoog aan de hemel, de file die is opgelost, het smoesje voor op haar werk en het idee: ‘Eigenlijk ben ik best tevreden met mijn leven.’ Het is een van die typerende verhalen uit Het aarzelen van de tijd (prachtige titel overigens) van debutant Peter Minten (1962). Over onze onvrijheid en de absurditeit van het alledaagse leven; en waar kom je die alledaagsheid nu eigenlijk beter tegen dan in de file?

Een vleugje absurditeit
Zoals zijn personages met het leven worstelen, zich onrustig gedragen, zo lijkt ook Minten zelf gebakkeleid te hebben met existentialistische vragen. Na zich twintig jaar te hebben ingezet voor mensenrechten besloot hij zijn leven over een andere boeg te gooien: hij zou gaan schrijven. Zijn verhalen wist hij te publiceren in diverse Vlaamse en Nederlandse literaire tijdschriften, wat resulteerde in deze veertien verhalen tellende bundel. Een bundel bevolkt door zoekende zielen. Waar een vleugje absurditeit nooit ver te zoeken is, zoals in ‘Een verhaal over niets’ waarin een man zijn Ilona samen met de wiet rokende buurman Frank ziet verstenen in zijn eigen tuin. Of neem ‘Hoogland’, het beste verhaal uit deze verzameling: Tom reist met zijn vriendin Britt door het door schapen bewoonde hoogland. In het hotel raakt hij aan de praat met een dikke man die door zijn vrouw gedwongen wordt ’s nachts op dieren te jagen. Stoppen kan niet meer. Red jezelf nu het nog kan, adviseert de man Tom. Hij had ‘de vreselijke blik’ ook in Britts ogen gezien.

Suggestief
Het aangename aan het schrijven van Minten is dat hij met zijn vertellingen de lezer serieus neemt. Niet alles hoeft uitgelegd en benoemd te worden, laat de verbeelding maar eens gaan over wat je net gelezen hebt. Alle verhalen eindigen dan ook met een zin die op z’n minst suggestief kan worden genoemd. Zijn stijl is typisch Nederlands: over de uitgebeende taal waar de achterflap over spreekt is geen enkel woord gelogen. Toch blijven de verhalen wat onaf aanvoelen en had iets meer uitwerking niet misstaan. Zo maakt de schrijver regelmatig gebruik van de versnelling welke aanvangt met zinnen als: ‘dan gebeurt het’, ‘toen ging het hard’, ‘het ging snel’, waarna in korte zinnetjes de gebeurtenis zich ontvouwt. Een enigszins opstellerig karakter komt om de hoek kijken. Waarom niet meer tijd genomen om personages uit te spinnen, een verhaallijn wat verder door te trekken? Minten lijkt de kwaliteiten te hebben de lezer tot het slot vast te houden. Met een laatste beetje durf zou hij een goed verhaal nog een niveau hoger kunnen tillen.

Peter Minten, Het aarzelen van de tijd
paperback, 128 blz, € 14,90
De Geus, ISBN 978 90 445 3124 4


Vincent Terlouw

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s