Internet, drugs en boekenfeestjes

Tao Lin (1983) is een controversieel figuur in de Amerikaanse letteren, waar velen zijn literaire werk, maar vooral ook de schrijver zelf, verafschuwen. Mediablog Gawker noemde hem ooit ‘maybe perhaps the single most irritating person we’ve ever had to deal with’ en publiceerde een aantal e-mails om deze uitspraak te onderbouwen. Lydia Kiesling begon haar recensie over zijn nieuwe roman Taipei in het online literaire tijdschrift The Millions als volgt: ‘When I began to read Taipei on my morning commute, I wondered if I had been lobotomized in the night.’ Bret Easton Ellis tweette weliswaar over hem ‘With “Taipei” Tao Lin becomes the most interesting prose stylist of his generation […]’, maar voegde hier gelijk aan toe: ‘which doesn’t mean that “Taipei” isn’t a boring novel…’

Write-what-you-know
Zijn pusherige zelfpromotie, schaamteloze narcisme en pretentieuze online aanwezigheid kunnen wellicht ergerlijk zijn, maar vormen ook, om een andere irritante persoonlijkheid aan te halen, ‘the voice of this generation’. Lin is nauw betrokken (hij noemt zichzelf de founding father) bij Alt Lit (afkorting van Alternative Literature), een literaire stroming, of eigenlijk een literaire community, die tegelijkertijd beïnvloed wordt en gebruik maakt van internet en social media. De schrijvers en dichters van Alt Lit publiceren hun werk vaak via Facebook, Twitter en Tumblr, waarbij de beperkingen van deze media omarmd en zelfs uitgebuit worden. Net als Tao Lin zelf wordt deze stroming vaak, ook door generatiegenoten, ontvangen als saai, infantiel en narcistisch. Veel van de teksten zijn rechtstreekse registraties van wat er in het hoofd van de schrijver gebeurt, al dan niet onder invloed van alcohol of drugs, volgens het write-what-you-know-principe. Waar er sprake is van een gebrek aan interessante gedachten of enige stilistische vaardigheden kan dat inderdaad narcistische, infantiele en saaie literatuur opleveren, maar dat is bij Taipei zeker niet het geval.

Rustgevend
In Taipei voert Lin een gefictionaliseerde versie van zichzelf op, ook iets van deze tijd trouwens (ik denk aan De vergeting van Daan Heerma van Voss en Goeroe van Elfie Tromp, wie er meer weet: leef je uit in de comment section). Hoofdpersoon Paul is schrijver in Brooklyn en brengt zijn dagen door met een uitgebreide collectie drugs, internet en een hele hoop verveling. Ook al is hij voortdurend onderweg, naar zijn ouders in Taiwan, een lezing in Ohio, een paneldiscussie over hipsters in Los Angeles, een boekenfeestje in Brooklyn en talloze feestjes, etentjes, bioscoopbezoeken en koffietenten, er gebeurt eigenlijk niets. En al dat niets wordt in excruciating detail beschreven.
Een voorbeeld: ‘Paul, die op zijn buik op zijn matras lag, vroeg welke muziek hij moest opzetten en klikte op “Heartbeats” van The Knife. Allebei lachten ze wat en Paul klikte op “Last Nite” van The Strokes, en zei dat het te deprimerend klonk. Hij klikte op “Such Great Things” [sic] van The Postal Service en zei “geintje”. Hij klikte op “The Peter Criss Jazz” van Don Caballero. Hij klikte op pauze.’
Al die details, het totale gebrek aan spanning, de voortkabbelende, meanderende zinnen werken vreemd hypnotiserend. Misschien komt het door het door Kiesling aangestipte lobotomie-effect, maar ik heb zelden zo’n rustgevend boek gelezen als Taipei. En dit terwijl het is doordrongen van leegte, zinloosheid, vervreemding en treurigheid.

Ontvriend en ontvolgd
Paul wordt gekweld door somberheid en eenzaamheid. Ook al lijkt hij sociaal, gaat hij naar feestjes, heeft hij vrienden, vriendinnen en alle hedendaagse communicatiemogelijkheden tot zijn beschikking, het lukt Paul niet om werkelijk contact te maken of te behouden. Vriendschappen zijn oppervlakkig en worden met een klik op de knop verbroken: ‘Die avond, in de bibliotheek, ontdekte Paul dat Gabby hem op Facebook had ontvriend, en dat Kyle, de afgelopen twee jaar zijn beste vriend, op de negen maanden na die hij met Michelle was, hem ook had ontvriend en dat ze hem allebei hadden ontvolgd op Twitter.’ Ook de liefde die hij na enkele mislukte relaties bij Erin lijkt te vinden houdt geen stand. Waarom het niet lukt om echt contact met mensen te maken wordt niet duidelijk. Sociale angst? Drugs? Deze generatie?
Hoe het ook zij, Tao Lin wilde de lezer na ruim 300 bladzijden van totale apathie niet helemaal gedemoraliseerd achterlaten, want gelukkig eindigt het boek met iets van hoop (technisch gezien spoiler alert, hoewel er niet veel te bederven valt): ‘[…] en hij zichzelf tot zijn eigen verbazing hoorde zeggen […] “ik ben dankbaar dat ik leef.”’

Tao Lin, Taipei
(Ned. vertaling Edzard Krol)
paperback, 320 blz, €19,50
Podium, ISBN 978 90 575 9662 9


Silvana Sodde is schrijfdocent, tekstschrijver, redacteur, recensent, maar bovenal: boekenliefhebber. Lees meer artikelen van haar hand.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s