De massagesalon (fragment)

Sinds vier maanden woon ik schuin tegenover een erotische massagesalon. Het is een smal gebouw met vier verdiepingen. De gordijnen zijn dag en nacht gesloten. Het enige wat je van buiten kunt zien, is het gangpad achter de glazen voordeur. Daar staat altijd een jonge, verleidelijke vrouw, gekleed in een strakke, korte jurk. Ik weet dat er minstens zeven dames in dienst zijn, allemaal met zwart haar, de meeste Aziatisch. Maar achter de deur zie ik er nooit meer dan één, ze wisselen elkaar steeds af. Wellicht omdat één vrouw aantrekkelijker oogt dan meerdere vrouwen bij elkaar. Nu krijgt elke langslopende man meteen het gevoel dat er iemand speciaal op hem staat te wachten. Dat deze massagesalon er alleen voor hem is.
Boven de ingang hangt een bord: LOVE MASSAGE. De klanten gaan in hun eentje naar binnen en komen hooguit een uur later in hun eentje naar buiten. Meestal kijken ze dan betrapt om zich heen, vermoeid ook, nu en dan zelfs afgepeigerd. Eén klant zakte bij de uitgang hijgend door zijn knieën. Zijn huid glinsterde. Voorbijgangers keken hem verwonderd aan, maar niemand nam de moeite iets tegen hem te zeggen. Toen kwam een van de vrouwen van de massagesalon naar buiten. ‘Can you please go away?’ Haar stem galmde door de steeg. ‘You need to get up. You need to go.’ Langzaam kwam de man overeind. Met haar hand gebaarde de vrouw dat hij moest weggaan, alsof hij een zwerfhond was. Volgens mij had het haar niets uitgemaakt als de man uit haar zicht een hartaanval had gekregen en voorgoed was omgevallen. Zolang het maar niet voor de massagesalon gebeurde.

Om binnen te komen moet je aanbellen. Hoe vriendelijk de vrouw achter de deur ook glimlacht, hoe lang en welwillend je haar ook aankijkt: er gebeurt niets als je niet op de bel drukt. Toen ik hier net woonde, vroeg ik me af of de salon daardoor geen klanten misloopt. Inmiddels denk ik de tactiek te begrijpen. De vrouwen geven de klant de verantwoordelijkheid. Ze laten hem meteen actief meedoen aan het spel – want dat is het tenslotte, een spel van verleiding. Door de klant de eerste stap te laten zetten, heeft hij het idee dat hij zelf het initiatief neemt, dat hij aan het verleiden is en niet verleid wordt.
Na het aanbellen wordt er niet meteen opengedaan. Eerst komt de prijslijst tevoorschijn. Die haalt de vrouw achter haar rug vandaan, op maandagen en dinsdagen ook weleens onder haar jurk. Een geplastificeerd A4’tje met grote, roze letters. Zonder iets te zeggen drukt de vrouw de lijst tegen de deur aan. Niet langer dan een paar seconden, dan vouwt ze hem weer op en kijkt uitdagend naar de potentiële klant. Het heeft me dagen gekost om de lijst helemaal over te schrijven.

     massages + body 30 min € 50
Massages + body 50 min €90
Massages+ sex + Body 30 min € 75
Massages +Sex + Body 50 min € 135

Tientallen keren per dag wordt dit keuzemenu tegen de deur gedrukt. En hoe vaak ik het ook zie, telkens verbaas ik me er weer over. Is het de bedoeling dat er meerdere spaties ontbreken? Hoort die eerste m klein te zijn, opdat mensen minder snel voor die mogelijkheid kiezen? Staat Sex bewust alleen bij de duurste categorie met een hoofdletter? Is de saloneigenaar zich ervan bewust dat € 135 voor vijftig minuten onvoordeliger is dan € 75 voor dertig minuten?
Waarschijnlijk ben ik de enige die zich deze vragen stelt. De mannen die zo dicht bij de deur komen, hebben andere dingen aan hun hoofd. Die schrikken op van het A4’tje achter het glas, fantaseren over wat ze binnen allemaal kunnen meemaken, bedenken hoeveel geld ze maximaal willen besteden. Daarom blijven ze als de lijst weer is weggehaald vaak nog een ogenblik staan: ze observeren de vrouw achter de deur, proberen uit haar handelingen iets af te leiden. Maar de vrouw doet niets behalve glimlachen. Als de klant zich omdraait, is er niets aan de hand, dan kan hij doorlopen en doen alsof hij alleen maar even wilde kijken. Als hij echter lang genoeg blijft staan en een stap naar voren zet, is het spel gespeeld. Hij kan nog even plichtmatig aarzelen, overpeinzen welke van de vier mogelijkheden op het menu hij zal kiezen, controleren of hij echt genoeg geld bij zich heeft, eventueel een alibi verzinnen voor ongewenste vragen later op de avond. Maar zodra hij aanbelt, is het duidelijk dat hij hoe dan ook zal betalen en binnen een uur bevredigd weer buiten staat.

Niemand ziet mij. Mijn kamer bevindt zich op de eerste verdieping. Ik lig op bed en kijk naar buiten. Mijn lakens ruiken naar zweet. Maar wat maakt het uit, ik ben toch de enige die het ruikt.
Op mijn schoot ligt een kladblok, bovenaan staat: LOVE MASSAGE. Behalve de prijslijst noteer ik nog veel meer over de salon. Het begon als onschuldig tijdverdrijf, tijdens de eerste weken dat ik hier woonde. Mijn televisie werkte nog niet, mijn internet haperde, ik had geen zin in mensen en ik kon moeilijk de hele dag studeren. Met twee kussens in mijn rug keek ik naar de massagesalon. Zo’n druk en levendig bedrijf had ik nog nooit van dichtbij gezien. In de straat waar ik opgroeide waren geen winkels of werkplekken, alleen maar identieke huizen, blok na blok.
Ik begon te tellen hoeveel klanten op een avond bij de massagesalon kwamen. Minstens vijftig, ’s weekends meer dan honderd. Ik wilde precieze aantallen en zette een streepje zodra er iemand aanbelde. Daarna fantaseerde ik bij elke klant over zijn leeftijd en beroep. Ik was toch al aan het kijken, waarom zou ik mezelf niet meer uitdagen? Ten slotte verzon ik er hele verhalen bij. Het ging vanzelf, ongemerkt belandden er allerlei details op papier. Waar de klant woonde, of hij een vriendin had, kinderen eventueel. Of hij vaker betaalde voor gezelschap. Aan de meest in het oog springende klanten wijdde ik meerdere pagina’s. Het waren zeldzame momenten waarop ik me liet meeslepen, alles wat me te binnen schoot kwam op mijn kladblok terecht.
Over een langharige jongen op een MacBike-fiets schreef ik: Geboren medio jaren tachtig, in een klein, Noors dorpje. Zijn ouders werkten bij een groot oliebedrijf en verhuisden daarom voortdurend. Steeds als deze jongen een nieuwe woonplaats kreeg, probeerde hij zijn klasgenoten te imponeren door grootse verhalen te vertellen. Hij verzon allerlei avonturen, die hij na elke verhuizing iets aandikte. Tegenwoordig schrijft hij filmscripts, doelgroep onbekend. Hij is twee keer afgewezen voor de filmacademie in München. Volgend jaar gaat hij het opnieuw proberen. Nu doet hij research in Nederland, al weet hij nog niet precies waarvoor.
Over een vijftiger met een zwart kostuum en een glimmende zonnebril: Afkomstig uit Texas, gelukkig getrouwd sinds zijn studententijd. Doet al jaren routineus werk bij een gevangenis, maar heeft daar zelden last van. Dit is zijn eerste – en vermoedelijk laatste – keer in Europa. Morgen gaat hij naar Parijs, overmorgen naar Berlijn, daarna vliegt hij terug naar Amerika. Op zaterdag drinkt hij graag bier tijdens het football kijken. Houdt verder van rondrijden in zijn Ford en actiefilms met Nicolas Cage; twee kinderen, een hond, een mooi vrijstaand huis.
Het schrijven gaf me elke keer een uitzonderlijke voldoening. Al die mensen, al die levens: op papier was ik er de baas over. Soms ging ik achter mijn bureau zitten en maakte een verhaal van mijn aantekeningen. Ik voegde details toe, bedacht scènes, schetste dialogen, en ook al liet ik niets van wat ik schreef aan anderen lezen, het was bevrijdend, de kracht die het verzinnen gaf. Hier hoefde ik niet na te denken of ik het wel goed deed en wat anderen van me vonden. Ik keek uit het raam, zag het chaotische, stadse leven en bepaalde zelf welk levensverhaal bij welk gezicht hoorde, wie de grootste geheimen met zich meedroeg, wat voor wendingen zich allemaal zouden voordoen. En niemand kon er iets tegen inbrengen.

Afkomstig uit het verhaal ‘De massagesalon’ uit De derde persoon van Thomas Heerma van Voss. Verschijnt 4 september bij Uitgeverij Thomas Rap, paperback, 192 pag., €17,90, ISBN 978 94 004 0368 0.

Van Thomas Heerma van Voss (1990) verscheen in 2009 De Allestafel en in 2013 de veelgeprezen roman Stern. Verhalen, essays en artikelen van zijn hand werden gepubliceerd in onder meernrc.next, Vrij Nederland, Trouw, De Gids, Tirade, Das Magazin en Passionate Magazine.
Foto: Lenny Oosterwijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s