De favoriete songtekst van Marco Martens

Luciano draait een van zijn lange vlechten om zijn vinger. We praten over hiphopalbums. When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold van Atmosphere is één van mijn favorieten. Mijn vrienden vinden het niets vanwege de beats, maar ik ben dan ook een tekstenman. Ik vind de ietwat onuitgewerkte drums en baslijnen en de foeilelijke synthesizertjes links en rechts zelfs goed passen bij de rauwe filmische beelden waarin rapper Slug de routines schetst van mensen die er hun struggles op nahouden. De afsluiter van de plaat bijvoorbeeld, ‘In Her Music Box’, verhaalt over een peuter die haar dagen slijt op de achterbank van de bolide waarmee haar vader zich door de wijk pocht, met een geluidsset op vol volume.

‘She sings along like dad does. She knows all the words but leaves out the bad ones. Except bitch. She always says the word bitch. Because it makes her daddy laugh, it’s her magic trick.’

Door Atmosphere te luisteren leerde ik als schrijver vanuit andere perspectieven te werken en vooral leerde ik als tiener wat men nou bedoelde met show, don’t tell. Het gaf me inzicht in de werking van kunst, ik leerde wat me zo aantrok in verhalen. Ik pikte zelfs het boeken lezen weer op, dat deed ik niet veel in die tijd. Maar goed, het gaat nu even om Luciano.
We zouden een leerplan opstellen om een inhaalslag te maken. Ik begeleid studenten in het mbo die gebaat zijn bij wat extra ondersteuning, met name op het gebied van studievaardigheden. Luciano is een tijdje niet op school geweest en moet wat vakken bijwerken. Begrijpend lezen is één van zijn zwakke plekken dus ook daar moeten we iets mee.

‘Hoe gaat het met je?’ vraag ik hem. Er volgt een monoloog zonder komma’s en punten over gedoe met een huurhuis en een inwonende oom op wiens naam het huis stond maar hij was hals over kop vertrokken zonder zijn schulden te betalen en een moeder met een fulltime baan die haar auto had moeten verkopen om in te lopen op de huurachterstand en een klein broertje waarvoor gezorgd moest worden maar de vader was al jaren geleden uit beeld verdwenen en sorry. ‘Sorry meneer, dat ik de lessen niet heb gevolgd. Ik was druk.’
Luciano maakt een overzicht van alle stof en opdrachten die hij per vak gemist heeft. Het wordt een hele kluif om dat in te plannen: zijn agenda zit vol met werk en afspraken met instanties en in het weekend draait hij plaatjes in clubs, waarmee hij nog een zakcentje verdient. De twee uur per dag in de trein brengt hij na te korte nachten doorgaans slapend door. Terwijl we wat overzicht creëren zoek ik een effectief moment om te beginnen over boeken lezen.
‘Kan ik niet gewoon een album luisteren?’ zegt Luciano. ‘Ik heb in mijn hele leven nog geen boek gelezen.’ Ik heb hem één keer eerder de opdracht daartoe gegeven. Hij waagde braaf een poging, maar begreep niet hoe de hoofdpersoon in de tram kon zitten en een bladzijde verder ineens op het dak van een school kon staan. Nee, een geoefend lezer is Luciano niet. Ik vraag hem welke albums hij luistert en hij noemt namen van rappers die ik niet ken. Ik geef hem twee titels van verhalende hiphopplaten: Bovengenoemde When Life Gives You Lemons en Masta Ace – Disposable Arts. Ook een soort boeken, maar dan in rapvorm.
Ik hoop dat Luciano volgende week vraagt om meer van dit soort albums. Ik zal hem de titels geven. Opnieuw zal ik zoeken naar een effectief moment om te beginnen over boeken lezen. De biografie van Chuck D heb ik alvast in mijn tas gedaan.

‘In Her Music Box’

She had a bad dream in the back seat
Same one as yesterday
Same one as last week
Surrounded by her favorite favorites
Elmo, Barbie, her purple baby blanket
And that little Matchbox it looks just like Dad’s car
It’s fast on the leather, pretends its NASCAR
It jumps over Elmo ‘cause it can fly that far
With Daddy in the front seat frontin’ like a Rap star
And Girl oh Girl, Daddy’s the greatest
He knows the words
To everything on the radio play list
He fakes the accents, even makes all the faces
And when he raises his voice
It makes her feel like he’s famous
Yeah Poppa got his lean on, a mean one
Weavin’ down the Lake Street tryin’ to get his seen on
Stoppin’ the whip to say somethin’ out the window
Bobbin’ his head to the beat on the radio
Good Daddy won’t smoke no weed
Until the bass cradles her back to sleep
Then he can stake his mack while she takes a nap
To the sweet pretty sound of the gangster rap
Shh, the high hats are angel’s voices
They keep her distracted
From the stranger’s voices
Escape is a paradox
Because her childhood is locked in that music box

Daddies drive around, Mommies work nightshift
Sweet dreams, sleep little precious
Lay down in that music box
Escape in the sound of that music box

Yeah, Daddy knows people he’s important
The guy with the suit and tie they see at the court
And it seems like he ain’t tryin’ to talk to police
But at the car wash they treat him
Like the star that she sees
They like Poppa’s big wheels
And the lollipop she gets
Makes her feel like a big deal
Not allowed to have it yet, gotta sit still
Like the toy that she knows is gonna come
With the Kid’s Meal
She loves drive through food
Health conscious Dad, he buys her the juice
A little sip a soda builds the pride
Go ahead Baby Girl don’t spill those fries
Nuh-Uh Poppa can’t roll a messy office
Compulsive in the way
She lay them napkins all across the seat
Never puts her feet on the upholstery
Just kicks ‘em side to side to the beat on the radio
She sings along like Dad does
She knows all the words but leaves out the bad ones
Except bitch, she always says the word bitch
Because it makes her Daddy laugh, it’s her magic trick
And when Daddy picks Mommy up they fight
They fight about money, they fight about life
So she concentrates so so hard on the music
And loses herself inside of the bass and the movement

Daddies drive around, Mommies work nightshift
Sweet dreams, sleep little precious
Lay down in that music box
Escape in the sound of that music box
Turn that Buick off

Tekst: Sean Daley/Slug. Afkomstig van het album When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold (2008) van Atmosphere.


Marco Martens (1982) rapt, schrijft en geeft les. Hij beoefent de woordkunst in diverse projecten en zoekt het midden tussen rap, spoken word en theater. Zijn nieuwe voorstelling Harm gaat in juni in première. Met De Nuance maakt hij experimentele hiphop. Martens was tien jaar lang frontman van Macronizm. Samen met Dennis Gaens en Smoove Business maakte hij de literaire theatervoorstelling Lucy. In 2012 verscheen zijn eerste verhalenbundel Rubberboot.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s