Het vertrouwen in de salon van de Verzilins

Het vertrouwen in de salon van de Verzilins

De salon van De Verzilins
Mijn God de salon van De Verzilins
Die daar komen
De goden die daar komen
Geef ze absolute macht
Zij zullen de wereld veranderen

In de salon van De Verzilins
Spreekt men van eilanden in het luchtruim
Om het gepeupel op te bergen

Excuseert u mij mijn naam is van geen belang
Maar desondanks Boris Iljoesnikov

Ook delibereert
Men onder het genot van een drankje zeer
Beslist over het lot van de kippen en hoeren

Waar is het beter toeven dan in de salon
Van De Verzilins waar zilverwerk zich
Onmogelijk verschuilen kan

In menig koude winter
Geselt rode regen het dak van de salon
Van De Verzilins
Maar binnen is het altijd lekker warm
Wie zou durven twijfelen aan de salon
Van De Verzilins

Wraak
Wraak
Aan alle kleine grommende handen
Die grauwen naar de salon
Van De Verzilins


Gromliefde

Zie mij de ondenkbare
Die een groot wijsgerig krankzinnig sponsvolk
Vervloekt en leidt
Naar gladgeboende oevers
Aan akelig bedorven helpaars water

Kille blikken winden
Schroeven boven het verschrikkelijk kleine land
Winters daar zijn immer half doorgetrokken toiletten

Heb ik mij soms de onleesbare regels veronachtzaamd

Diep onder mij
Verenigen zich nieuwe blinkende machines
Slapen mijn halve hersenen
Beven mijn halve hersenen
Vanwege al het gepeupel
Mijn broeders met hun kromme stemmen
Onder een grijzende staalwitte hemel

Vanwege grote oorzaken
In de zachte motor
Ving de zon aan ons nieuwe oninteressante
Verhalen in te fluisteren
Saai blauw en muzikaal

Tracht mij niet te verwijderen
Ik houd mijn ogen aan de hand
Ik volg alle processies

Zie mij de ondenkbare
Heerser over vogels en ook nog alles
Wat in de ruimen van enorme schepen
Wordt opgetast


Ondermaans

Mijn handelen
Bestookt vette morsige gedachtensoep
Een magere clown in een rood bordeel
Mijn fletse benen zwarte stokken in witte modder
Mijn doen bedrinkt zich
Aan mijn knokige borst

Door mijn sentiment stroomt een kleine heuvel
Waar niets dan zachtste hardheid te ontwaren blijkt
Die het universum in stomme verwondering aangaapt
Ik verman mij in kinderkleding
Veel te kleine tanden


Jacob Peereboom (Amsterdam, 1904-1944) was een absurdistisch-expressionistisch dichter. Hij leefde als kluizenaar en heeft bij leven nooit gepubliceerd. Zijn kleinzoon vond zijn nagelaten werk, bestaande ongeveer vierhonderd gedichten. Peerebooms nalatenschap wordt bezorgd door dichter Kees Engelhart.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s