Tam

In de aanloop naar Geen Daden Maar Woorden Festival publiceren we teksten van & over de optredende artiesten. Vandaag: een fragment uit ‘Tam’, een verhaal van Mirke Kist. 

Je kan nooit weten hoe het is voor iemand om met jou samen te leven. Ik heb de vrouwen die hun levens gedurende korte of langere tijd rond het mijne hadden gevlochten bestudeerd. Hun gezichtsuitdrukkingen als ze erachter kwamen waar ik mijn tandenborstel bewaarde. De meningen over mijn vaste televisieprogramma’s waarvoor ik thuis bleef. Feest of geen feest. De manier waarop hun antwoorden korter of langer werden toen onze boeken in één kast waren gezet. Hoe ze zich ´s nachts aan mij vast klampten of mij juist verbanden naar het rechter uiteinde van het bed. Ik heb nooit begrepen waarom ze van de ene op de andere dag mijn eten niet meer wilden koken. Waarom het huis, dat ze altijd prezen om zijn lichte kamers en grote ramen, ineens benauwend was. Ik was toch dezelfde man als de dag ervoor? Ik droeg hetzelfde overhemd. Zette elke avond een pot thee naar keuze. Zei nog altijd dankjewel als het bad was geschrobd. Ga dan maar, riep ik. Ik vind wel een vrouw die dit alles wel kan waarderen.

Onze laatste ontmoeting leek verdacht veel op de eerste. Ook toen droeg ze rode leren schoenen en gebruikte ze het woord ‘buitengewoon’ ongepast vaak. Nu gebruikte ze de term voor zowel de komeet ter grootte van Frankrijk rechts van onze planeet, als voor de kleur van haar nagels. En dat in één zin. Ook deze keer waren we vreemden voor elkaar.

‘Je ziet er goed uit,’ fluisterde ze. Haar emoties sloegen altijd al op haar stembanden.

‘Buitengewoon?’ vroeg ik.

‘Sorry?’

Het was niet mijn idee om de geschiedenis naar vandaag te halen. Om de herinnering te toetsen aan de werkelijkheid. Om eerlijk te zijn, in mijn herinnering was ze nauwelijks nog een hele vrouw. Ze was het rode elastiekje dat haar haren bijeenhield wanneer ze ’s ochtend ging hardlopen. Ze was de knieholtes waar ik tegenaan staarde wanneer ze op het trapje stond om felgekleurde verjaardagslingers op te hangen. Ze was mijn erectie die een lange tijd wel, en toen ineens niet meer, werd begroet. Ze was bietenrisotto, waar ik een hekel aan had. Ze was gebraden kip met salie, een troef die ze altijd op de juiste momenten wist in te zetten. Ze was een trui met konijnen, een parfum in de winkel, een nummerbord en een handtekening onderaan die twee papieren. Maar vooral, ze was. Herinnering. Van zoveel tientallen jaren geleden. En ik wist precies waarom.


Mirke Kist (1991) studeert Woordkunst in Antwerpen en won in juni 2015 Write Now! met het verhaal ‘Il pittore del silenzio‘. Met haar audiocollectief SCHIK maakt ze audioverhalen voor op locatie en thuis, maar haar grootste focus ligt op schrijven. In het kader van haar master schrijft ze aan een roman.

Tijdens GDMW draagt Mirke voor in Kopi Soesoe en wordt ze geïnterviewd tijdens de kick-off van Write Now! 2016 in Café De Ouwehoer. Bekijk het blokkenschema hier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s