HeaderSanderMeij

Een rationele dichter

Door: Ezra Hakze

Debuterende dichters moeten hun bestaansrecht nog bewijzen, en hebben het in die zin niet makkelijk. Lezers gaan al snel op zoek naar de ‘nieuwigheid’ van hun werk en vragen zich af waarom de debutant een aanwinst is. Daarom is Nieuw eiland een toepasselijke titel voor de debuutbundel van Sander Meij, die zich onderscheidt als een rationele dichter.

Sander Meij schetst ontnuchterende beelden, wat goed past bij het onderwerp van zijn bundel: Nieuw eiland gaat over de kille, moderne wereld. De dichter benadert het thema echter humoristisch. De bundel opent bijvoorbeeld met de regels ‘door gevaarlijke gekken omringd wist ik beter / al jaren bekeek ik katten in de boom / ik gaf ze soms namen van dichters’.

De titel Nieuw eiland is om een tweede reden welgekozen. Niet alleen gaan de gedichten vaak over eenzame mensen die aan eilanden doen denken, ook de vorm sluit erop aan. Elke nieuwe regel lijkt wel een nieuw eiland, omdat de dichter steeds een nieuw register gebruikt. In een van de gedichten staat bijvoorbeeld: ‘wortelgeschoten de kudde / handhaaft het afwijkverbod / bij gebrek aan een kerk / vanuit de witleren meubels’. Het is jammer dat deze beelden lastig bij elkaar te brengen zijn. De dichter neemt je niet bij de hand. Ook bij het lezen van het titelgedicht is het moeilijk om te achterhalen wat Meij precies wil zeggen: ‘Ik vervang dit landschap door natuur / verzin het niet ik reconstrueer / abrupte tekens en huis het liefst / in wat mij voorkomt als aanwas.’

Wel is duidelijk dat Nieuw eiland over een postmoderne wereld gaat. Er staan veel (geestes)wetenschappelijke termen in de bundel, zoals ‘onkenbaar’, ‘casus’, ‘tekens’ of regels als ‘een steen is een steen / omdat hij zo wordt genoemd’. Meij is zodoende een rationele dichter en houdt daardoor de lezer op afstand. Nu spreken de gedichten vooral het hoofd aan. Niettemin laat Meij in de bundel zien dat hij goede anekdotische gedichten schrijft. ‘Wat er overbleef’ is daar een mooi voorbeeld van. Het gedicht schetst het simpele beeld van een man die om zijn vrouw schreeuwt. Door de nuchtere taal is het gedicht echter niet pathetisch en blijft het beeld intrigeren. In zo’n verhalend gedicht brengt Meij meer gevoelens en associaties teweeg, omdat hij zich op één beeld richt.

Het maakt nieuwsgierig naar het vervolg van deze dichter, die veelbelovend is, maar nog te rationeel schrijft. Bang om voor oppervlakkig versleten te worden hoeft hij niet te zijn. De beelden in Nieuw eiland zijn ook zonder grote woorden betekenisvol. Dat blijkt wel uit de prachtige regels: ‘De straat klimt moeizaam / in de richting van nieuwbouw / steeds valer verleden meeslepend’.


Ezra Hakze (1993) schrijft voornamelijk poëzie, maar steeds vaker ook proza. Aangezien al haar bezigheden met literatuur te maken moeten hebben, studeert ze Nederlandse taal en cultuur aan de UvA. In 2012 werd een van haar gedichten gepubliceerd in de Doe maar dicht maar-bundel van dat jaar. In 2015 won ze Write Now! Amsterdam. Lees meer artikelen van haar hand.

2 gedachtes over “Een rationele dichter

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s