Lekker gek doen

Door: Robin Kramer ♦ Beeld: Sonja Lijnes

Het had ook niet fout kunnen gaan: zelfmythologisering, gedweep met Nabokov, provinciaalse humor, werkethos, manische melancholie en hier en daar een beetje Amsterdam bashen – dat zijn de brieven van Nanne Tepper. Full disclosure: ik heb nog geen romans van Tepper gelezen, maar ga dat nu héél snel doen.

Waar te beginnen? De brieven zijn scherp geschreven, waarschijnlijk ook in een mum van tijd – Tepper zegt dat hij Jack Kerouac tot aan zijn graf zou blijven verdedigen, en dat is te merken – waardoor ze een vanzelfsprekende noodzaak krijgen, alleen al in de vorm, en dan komt daar ook nog die allesvernietigende publicatiedrang bij. Die overigens alleen tussen de regels door te lezen is. Het meest vermakelijk is zijn ongezouten mening over collega-schrijvers, als hij iemand bewondert dan wordt diegene de hemel in geprezen (Nabokov, Faulkner, Scott Fitz., en nog best wel wat anderen) en als hij het niets vindt is dat ook duidelijk te merken: Honderd jaar eenzaamheid is een ‘toverballenboek’, in de negenhonderd pagina’s van wat hij De ontdekking van de zemel noemt ‘is geen mooie zin te vinden’ en Paul Auster vindt hij dan ook ‘de Amerikaanse Mulisch’, wat in de wereld van Tepper allesbehalve een aanbeveling is.

De brieven zijn stuk voor stuk pareltjes. Tepper schrijft angstloos over zijn angsten en schaamteloos over zijn schaamte. Daarbij maken zijn manische belezenheid en droge gevoel voor humor het ook nog eens een plezier om te lezen. Het is ook interessant om te zien hoe het boek waar Tepper in zijn eerste stapeltje brieven aan werkt, De eeuwige jachtvelden, door meelezers steeds meer wordt uitgekleed van spielerei, verwijzingen en wijdlopigheid. Die hang naar kaalslag speelde dus al toen ondergetekende nog op de kleuterschool zat. Opmerkelijk. Gelukkig is er, als ik het goed begrijp, genoeg van Teppers stilistische bravoure overgebleven in de uiteindelijk gepubliceerde versie. Wat dat betreft is het goed dat deze brieven er zijn, zeker in het licht van het stuk dat Jeroen Vullings in Vrij Nederland schreef, over de schraalheid van de Nederlandse debuten in 2015. Ik zou daarom ook graag mijn jonge, ongepubliceerde collega-schrijvers aan willen kijken en zeggen: lees eerst dat brievenboek van Tepper en zullen we daarna weer eens lekker gek gaan doen met z’n allen?


Robin Kramer (1990) is schrijver en redacteur. Hij schreef voor verschillende literaire tijdschriften en platforms, waaronder LiterDe TitaanBoekbladDe Optimisthard//hoofd en Passionate Platform. Lees meer artikelen van zijn hand.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s