Dit zijn de namen

Door: Robin Kramer

Namen zijn belangrijk. Ik geloof niet alleen dat een aantal grote romans hun voortbestaan voor een klein deel aan de namen van hun protagonisten te danken hebben – hoe vaak lees je wel niet over Caulfields of Gatsby’s? – maar de naam Frits van Egters is een voor mij legitieme reden om De Avonden niet zo frequent te herlezen als ik zou willen.

In het artikel What Kind of Name Is That? op de website van The Paris Review duikt schrijver Tony Tulathimutte – je vraagt je af hoe aan zijn onderwerp komt – in de geschiedenis van de fictieve naam. Hij schrijft: ‘But a name is a word, and it’s difficult if not impossible for words to connote nothing; most names come freighted with convention, tradition, and history.’ En: ‘… what’s often most revealing about character names is what they say about their authors. It’s hardly uncommon for writers to invest their aspirations in their characters, and so too in their names. A friend once pointed out that certain ambitious male writers tend to endow their fictional surrogates with divinity and light—Hal Incandenza, Rabbit Angstrom, Chip Lambert, Nathan (“God’s gift”) Zuckerman. And obviously a writer inclined toward metafiction would see no need to stop there. Witness the (also largely male) tendency to write oneself into one’s book: Dante, Blake, Proust, Borges, Maugham, Kurt Vonnegut, Philip Roth, Orhan Pamuk, Martin Amis, David Foster Wallace, Sheila Heti.’

Persoonlijk ben ik verkikkerd op namen die uit één letter bestaan. Voornamelijk omdat je nooit weet of dat komt omdat de schrijver gemakzuchtig of juist een beetje pompeus is. Mijn meest dierbare personage-uit-één-letter is F., zowel degene aan wie The Judgement van Kafka is opgedragen als de eigenaardige politicus in Beautiful Losers, en ooit zal ik een lang essay weiden aan de bewijsvoering dat deze twee karakters één en dezelfde persoon zijn.

Voor mijn eigen fictieve stukken heb ik een doeltreffende manier gevonden om aan goede namen te komen. In de overlijdensadvertenties achter in de krant staan vaak pareltjes, die ik dan noteer als ik weer dagje speel alsof ik al met pensioen ben. Mocht iemand mij daar ooit op aan spreken, heb ik overigens ook al een antwoord klaar: ‘Maak je geen zorgen. Ze zijn net weer vrijgekomen.’


Robin Kramer (1990) is schrijver en redacteur. Hij schreef voor verschillende literaire tijdschriften en platforms, waaronder LiterDe TitaanBoekbladDe Optimisthard//hoofd en Passionate Platform. Lees meer artikelen van zijn hand.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s