Drie dagen zonder filter

Door: Francine Maessen ♦ Beeld: Hans Roos

Met Drie dagen maakt Nina Roos haar romandebuut, na in 2011 al een bundel met verhalen getiteld Neem op te hebben gepubliceerd. In Drie dagen vertelt ze ons over Vincent, die een kleine ingreep moet ondergaan bij de dokter. Zijn vrouw Isabeau vertrekt na een kleine ruzie naar een warm land en broer Mart is net gaan samenwonen. Het hele verhaal speelt zich af tijdens een lang weekend.

Het boek beslaat een tijdspanne van drie dagen. Deze drie dagen worden telkens belicht vanuit het perspectief van alle drie de personages. Roos maakt hiervoor gebruik van verschillende tekstsoorten, zoals eenzijdig weergegeven gesprekken, stream of consciousness (het letterlijk weergeven van gedachten, vaak van de hak op de tak en met weinig interpunctie) en herinneringen. Deze afwisseling zorgt ervoor dat we geen enkele emotie  over het hoofd zien. Ook gebruikt ze hiervoor soms een bijzondere lay-out, bijvoorbeeld door de gedachtegang van Mart en de tekst van zijn vriendin Saskia naast elkaar te plaatsen.

Saskia zegt dat ze uitkijkt                    Mart is benieuwd of de seizoenen

naar de zomer, ze spreekt                           invloed hebben op de acceptatie

de wens uit zo vaak                                       van organen, bedenkt oorzaken

mogelijk het water op                                  die zorgen voor de stijging

te zoeken. Ze zegt wat                                 van het aantal déjàvu’s na een

ze denkt dat Mart wil                                   transplantatie. Hij wil weten

vertellen en legt uit welk                             of dit alleen bij organen het

bedrijf het drukwerk                                    geval is of ook bij vingers,

van de teamshirts gaat                                haar of voeten, ziet hoe hapjes

maken. Ze belicht dat                                  in de handen van zijn vriendin

hij meer met familie                                     brokken vormen, dat de lippen-

moet doen en vraagt                                    stift op haar mond met de dag

of de bezoeken aan                                       dunner lijkt. Hij bekijkt hoe

Kasper hem voldoening                              ze malend kauwt, (…).

geven. (…)

(Drie Dagen, pagina 87)

Door per hoofdstuk het perspectief duidelijk aan te kondigen en binnen de hoofdstukken niet van perspectief te wisselen, wordt deze wisseling in tekstvormen gelukkig niet rommelig. Het is een dappere keuze voor een debuut, en eentje die goed werkt. Roos laat hiermee zien dat ze haar pen goed onder controle heeft.

Door gebruik te maken van deze bijzondere weergave verdiept ze telkens sterk de psyche van één personage, waardoor je bijvoorbeeld dezelfde (voor)oordelen als die persoon aanneemt. Personages blijken veel meer diepgang te hebben dan de anderen insinueren. Zo ziet Vincent Mart nog als zijn kleine broertje dat sociaal maar niet mee kan komen, maar blijkt uit het perspectief van Mart dat Vincent ook verre van perfect is: tijdens hun jeugd heeft hij flink wat steken laten vallen. Roos presenteert de lezer een ongefilterde weergave van hun persoonlijke ervaringen. Dit leidt per hoofdstuk tot flinke contrasten in je leeservaring: Vincent en Isabeau zijn bijvoorbeeld voortdurend in conflict, maar houden ook zichtbaar veel van elkaar.

De tekstvorm ondersteunt ook de functie die herinneringen hebben in het verhaal. Alle drie worden de personages  geteisterd door herinneringen aan hun jeugd en aan hun ouders, in verschillende mate van obsessiviteit. Die herinneringen worden heel lichamelijk ervaren, met littekens, bekende gebaren, maar vooral in Marts theorie dat herinneringen lichamelijk kunnen worden opgeslagen. Wie een deel van zijn lijf kwijt raakt, raakt ook deel van zichzelf kwijt, en alhoewel andere personages dit afdoen als een vreemde theorie, komt eigenlijk iedereen hiermee in aanraking. Vincent heeft zijn operatie die eraan komt, Isabeau brengt haar vakantie door met een vriendin die zich door ziekte anders gedraagt. Maar bovenal zijn Vincent en Isabeau zichzelf niet zonder hun lichamelijke wederhelft.

Roos heeft een gewaagde  keuze gemaakt door zo’n uitdagende schrijfstijl te kiezen voor haar  debuutroman, maar het was de juiste keuze. Drie dagen laat je elke uithoek van de psyche van de personages zien.

Nina Roos – Drie dagen
Uitgeverij De Harmonie
ISBN 9789076174914,   €16,90


Francine Maessen (1993) studeert Film- en literatuurwetenschap aan de universiteit van Leiden en woont in Oegstgeest. Ze heeft een voorkeur voor oude boeken, bijzondere uitgaven en klassieke literatuur. Lees meer artikelen van haar hand.

Een gedachte over “Drie dagen zonder filter

  1. Interessante recensie. Niet duidelijk werd het mij wat de drie hoofdpersonen nu precies kwijtraakten en wat de gevolgen waren. Waren die tijdelijk of blijvend? Lichamelijke of mentale littekens? Voldoende vragen om het boek te gaan lezen gezien de bijzondere lay-out.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s