illustratie-je-hoort-de-zee-lieke-mulder

Je hoort de zee

Door: Esther Habers ♦ Illustratie: Lieke Mulder

Je opent de deur. Een onbekende geur vouwt zich dik als een deken om je heen. De nagelsalon is leeg, de radio staat zacht; iemand vertelt waar mensen in de file staan. Een jonge vrouw komt door een kralengordijn de salon ingelopen. Ze zegt je naam op een vragende toon, je wordt verwacht. Je zet de taarten die je even hiervoor kocht op de grond en neemt onhandig plaats aan een van de tafels. ‘Ik kom zo bij je hoor,’ zegt de nagelstylist terwijl ze weer naar achter verdwijnt. Door het geluid van de kraaltjes hoor je niet bij welke hectometerpaal er geflitst wordt.

Je legt je handen onder een lamp. Het felle licht maakt alle oneffenheden zichtbaar. Waar droge huid onlangs gebarsten is, ziet het rood − de littekentjes daar omheen zijn al lang niet meer te tellen. Je kent verschillende soorten jaloezie, maar het meest jaloers ben je op mensen die bij elk litteken nog een herinnering hebben. Zelf heb je geen enkel verhaal, alleen maar lelijke handen. De nagelstylist, die zich voorstelde als Lauri, schenkt vloeistof op een doekje. ‘Dit kan even prikken,’ zegt ze, waarna ze opgedroogd bloed rond je nagels wegveegt.

Op de vensterbank zie je een schelp. Lauri volgt je blik en begint te vertellen over een vakantie aan zee. Je wilt het niet horen maar hebt geleerd om te zwijgen. Mensen willen dat je naar ze luistert − iedereen wil dat je naar ze luistert, herhaal je voor jezelf. De schelp is groot, bruingevlekt. Vroeger had iemand met een vriendelijk gezicht je gezegd een soortgelijke schelp tegen je oor te leggen. Je had nog nooit andere golven gezien dan die die je zelf op badwater blies, maar ondanks dat begreep je waar de schelp vandaan kwam. Je hoort de zee, had het gezicht gezegd. Je had nog eens goed naar de schelp gekeken. Het zoekt naar waar het vandaan komt, dacht je.

Er wordt olie in je handen gemasseerd. Lauri brengt een extra dikke laag aan op je nagelriemen en knipt de losse velletjes van je vingertoppen. Je kijkt ernaar en denkt dat het pijn zou moeten doen. Je denkt aan de taarten op de grond, aan het aantal stukjes en aan wat er te vieren valt: dat je een huis kocht.

De afgelopen weken ben je steeds vaker even door de buurt gaan lopen. Tijdens de wandelingen keek je door de ramen van onbekenden. Je las de titels in boekenkasten, gaf een naam aan een kat in het raamkozijn, of verbaasde je over de huiskamer die, ondanks de vele kinderwerkjes in de vensterbank, zo netjes was. Pasgeleden stond je minutenlang voor het raam van je eigen, nieuwe huis. Je keek naar binnen en hoopte iets te vinden om te kunnen benoemen. Het was al bijna donker, het raam veranderde langzaam in een spiegel. Je lijf is het huis waar je in woont, zei iemand eens. Het was dezelfde dag waarop een vriendje in je zij kneep. Hij had gevraagd: ‘voel je dat ook? Dat het beweegt, als je loopt?’ Hij had de pas van een slanke vrouw gevolgd terwijl hij het zei. Mensen zeiden dat je water moest drinken, gewoon veel water drinken, want je lijf kent het verschil niet tussen honger en dorst. Of ze zeiden dat je van een klein bord moest eten, dat je dan minder binnen zou krijgen Er wordt veel gezegd. Toen je ervoor koos om een oud huis te kopen in een buitengebied van de stad zeiden ze: dat lijkt me nou niks, een beetje eng, nee niks voor ons, maar ja jij, jij voelt je overal thuis. Het klonk als een compliment, je had er blij van willen worden. In plaats daarvan vroeg je je af waarom het verschil tussen overal en nergens vaak zo moeilijk te zien is.

De nagelstylist pakt je vingers een voor een vast. Ze drukt je losgeweekte nagelriemen naar achteren waardoor je nagels optisch langer worden. Je moeder ziet de lengte van je nagels als barometer voor hoe het met je gaat. Haar vuistregel is simpel: hoe korter, hoe slechter. Bij Lauri koop je een betere gemoedstoestand, die ze laag voor laag op je vingertoppen aanbrengt. Na de laatste laag plaatst ze een UV lamp boven je handen. ‘Even drogen,’ zegt ze.

Pas toen je vanaf het strand echte golven zag, begreep je dat het nooit de zee was in de schelp. Je hoort het stromen van je bloed, zei iemand. Je vond dat veel mooier nog. Achteraf gezien is het toen begonnen; de gewoonte om dat wat je vindt aan je oren te leggen. Er is een foto waarop je je oor op de rug van een dode vogel drukt. Je bent jong, de borst van het dier past maar net in de palm van je hand. Je hoofd schuin, je blik ontwijkt de lens. Je ouders dachten: waarom is ze niet wat meer zoals haar zus. Jij dacht: ik hoor niks − waarom hoor ik niks. Je wilde dat de vogel was zoals de schelp, dat je er iets van jezelf in terug zou kunnen horen.

Toen je het huis kocht vroegen mensen of dat nou wel handig was, zo’n kluswoning. Je zei: ‘ik heb nooit een praktisch huis gewild.’ In werkelijkheid kocht je de woning om wat je hoorde toen je er voor het eerst binnenkwam. Je hoefde je oor niet eens tegen de muren te leggen om te horen dat ze kraakten, hoe kleine barstjes in fundamenten sprongen. Alsof het huis de herinneringen aan alle levens die zich ooit tussen dezelfde muren ontvouwden en weer in elkaar stortten nog maar voor even zou kunnen dragen.

‘Kleurtje,’ vraagt Lauri terwijl ze een staalkaart met kleuren presenteert. Je kunt niet kiezen, je zegt dat je een feestje geeft en vertelt over het huis. Lauri vindt zeegroen daarbij passen en ze legt de kleur geduldig over je nagels. Wanneer ook dat droog is, reken je af. Je treuzelt met het aantrekken van je jas, je nieuwe nagels drukken de knopen onwennig door de gaten. Wanneer je het kralengordijn hoort pak je de schelp van de vensterbank en laat die bij de taarten in de tas vallen. Een leeg venster laat je achter.


Esther Habers (1989) schrijft. Haar werk verscheen eerder in o.a. Op Ruwe Planken en Het Gezeefde Gedicht, vorig jaar won ze een nationale verhalenwedstrijd georganiseerd door het CPNB.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s