Melkglasfolie

Door: Jante Wortel

Eergisteren ben ik naar de Gamma gefietst om melkglasfolie voor op mijn raam te kopen. Ik woon sinds december in wat vroeger een kerk was, met aan de achterkant het huis waar de hoeren zaten. ‘Vandaar dat er in elke kamer een wastafel zit,’ vertelde mijn huisgenootje twee dagen na mijn verhuizing. ‘En de lange gang, de kleine kamers. Lekker efficiënt allemaal.’
Ze begon te lachen.

Later, toen ik terug op mijn kamer was en mijn handen waste bij mijn wastafel, probeerde ik me voor te stellen hoe het eruit moest hebben gezien. Eerst naar de kerk, dan naar de hoeren. Het was me al opgevallen dat er veel ramen in het huis zaten en dat het niet echt op een huis leek. Als ik aan de tafel zit waaraan ik schrijf heb ik uitzicht op de straat. Per dag komen er gemiddeld zo’n veertig hondenuitlaters voorbij, twintig moeders met buggy’s en een groot aantal ‘klanten’, dat net zolang bij de overburen aan de brievenbus blijft klepperen tot ze hun bestelling overhandigd krijgen. Ik kan precies bijhouden welke buurtbewoner op welk tijdstip zijn plasticafval in de container gooit, en of hij dat met pasje of zonder doet.

Omdat er in mijn kamer maar twee plekken zijn waar je kunt zitten – of aan tafel, of op een matras dat voor bed doorgaat – zit ik het liefst aan tafel. Hier zie ik ze allemaal voorbij komen. De eerste weken vond ik het fijn om zo veel naar buiten te kijken. Vooral overdag, als ik de rolgordijnen omhoog had en het spitsuur in de Spijkerstraat begon. Op een avond zei een vriendin alleen: ‘ik zou wel je gordijn iets verder dichtdoen. Toen ik aan kwam lopen kon ik echt vol naar binnen kijken. Was je nou yoga aan het doen?’

De dagen daarna begon het me op te vallen dat ik constant bekeken werd. Helemaal wanneer het donker was en ik mijn verzameling lampen, geurkaarsjes en slingers met kerstverlichting aandeed. Hoe later het werd, hoe minder ik zag, maar hoe ik meer ik gezien werd. Ik keek niet alleen graag naar de mensen op straat, de mensen op straat keken ook graag naar mij.

Rustig blijven onder het besef dat ik gezien word is nooit mijn sterkste kant geweest. Toen ik me realiseerde dat ik, als ik rode verlichting nam, perfect bij de vorige functie van het huis zou passen, deed ik het liefst om twee uur ’s middags al de gordijnen dicht. Ons huis ziet er niet uit als een huis, maar juist daarom gebeurt het regelmatig dat een stel op de stoep blijft staan en net iets te hard zegt: ‘goh, ik wist niet dat hier studenten zaten! Zie je dat, Gerard?’

Aan de ene kant ben ik blij met mijn melkglasfolie, maar aan de andere kant ook niet. Mijn kamer lijkt er afgesloten door en het voelt alsof ik iets te verbergen heb. Dat heb ik niet, ik wil alleen wel kunnen bepalen hoe, wat en wanneer ik iets laat zien, en aan wie.

Ik schaam me niet voor hoe soms tijdens het schrijven mijn gezicht vertrekt. Ik schaam me er ook niet voor dat ik af en toe op bed ga liggen met mijn benen tegen de muur, of dat ik begin met me uitrekken en eindig in een zelfbedachte yogahouding. Met melkglasfolie op mijn raam doe ik zulke dingen zonder na te denken, maar zonder melkglasfolie deel ik mezelf op in twee personen: één die in mijn kamer zit en leeft, de ander die voor mijn raam staat, naar binnen kijkt en beoordeelt hoe dat eruitziet, dat leven.

Ik schreef een tijdje geleden: ‘Ik zou niet naakt voor een raam gaan staan en je naar me laten kijken. Wat ik wel zou doen, is mijn lichaam tot in detail beschrijven en het aan je laten lezen.’ Voor mijn gevoel heb ik daar mijn melkglasfolie voor nodig. Als ik me schaam komt dat bijna altijd door directheid, door het lichamelijke. Laatst had ik mijn huisgenootje beloofd iets op mijn altviool te spelen, maar daarvoor moest ze wel met de deur open op de gang staan. Anders lukte het niet.

Misschien wil ik daarom wel zeggen: als je me naakt wil zien moet je mijn teksten lezen.


Jante Wortel (1996) studeert in 2017 af aan de opleiding Creative Writing op ArtEZ. Voor haar eindwerk doet ze onderzoek naar schaamte bij, rond en in het schrijven, en werkt ze aan een novelle gebaseerd op de drie maanden dat haar ouders een ex-gedetineerde in huis namen. Lees meer columns van Jante.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s