Gedichten

 

Door: Meliza de Vries ♦ Illustratie: Minke Schönthaler

Rubberroots

ik ken het rubber van autobanden
dat egels op asfaltwegen platrijdt

de slavenhanden die regenjassen maken
bang zijn voor gaten in jassen voor zakken
die ze niet meer kunnen vullen.

ik heb het rubber in mij gevonden vanavond
buig ik bij binnenkomst
vorm mij naar de handen van mijn moeder

uit haar wervels lekken latexdruppels
vanavond zal ik haar lichaamshouding
in mij graveren.

 

Bosranden

We bonkten als bosranden met onze wortels tegen snelwegen aan
kropen onder het asfalt hobbels die we in het wegdek maakten
legden we onder microscopen om haarscheurtjes in beton te vieren.

We wisten niets van aardverschuivingen tornado’s tsunami’s
hadden geen zijwieltjes toen we fietspaden overstaken

verweerden ons tegen stoeptegels blokuren
groeiden in kwadraten uit kwadraten kregen een hekel aan hokjes
waarin we onze stammen moesten vormen

kregen struikgewassen kruidlagen, leerden van mos
onze wortels niet te diep in de grond te plaatsen. We verbrandden
als bosranden sommige koala’s zijn niet meer teruggekomen.

 

Ruiten onthoud je beter dan harten

Ruitjespapier tijdens wiskundelessen waarin getallen
een uitkomst moeten vormen je houdt vooral lege hokjes over
kippen die het lokaal uit rennen, iemand is vegetarisch geworden.

Konijnengaas houdt alleen mensenhersens tegen
de bomen die we zagen knagen aan ons
geven het vlees meer ruimte voor de dood.

‘s Nachts vallen geruite overhemden ons vel aan
er zitten evenveel ruiten als harten in een kaartenspel
en je konijnen slapen nog achter het kippengaas.

 

We zouden opnieuw kunnen beginnen

De helft van de bloemen die je plukt is giftig.
Mensen bouwen atoombommen terwijl
langs de weg onze eindsprint al klaarligt
vanaf de steel trekken wij de aarde uit haar kern
onze handen vuil van al het mens dat in ons weekt
onder aromadichte schedels bewaren wij
streken en gebeden die we met niemand delen
terwijl langzaam onze bloedsomloop stagneert.
We zouden opnieuw kunnen beginnen.
De helft van de bloemen die je plukt is niet giftig.


Meliza de Vries schrijft en illustreert. Gedichten van haar verschenen in verschillende (online) literaire tijdschriften. Zij droeg haar gedichten onder andere voor tijdens Dichters in de Prinsentuin, NoorderZlam en Onbederf’lijk Vers. Afgelopen zomer tourde zij met de Poëziebus door België en Nederland. Lees hier meer gedichten van Meliza.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s